محمد جعفر بن محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني
فضايح الصوفيه 116
فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى )
مال حرام را صرف ايشان كنند ، عذاب وعقاب خويش را مضاعف كنند . و معلوم است كه : اين جماعت اعتقاد به ثواب وعقاب خدا و روز جزا ندارند ، و اگر مىداشتند راضى به ظلم نمىشدند . ودليل بر اينكه طايفهء جوريّه اعتقاد به خدا ندارند آن است كه سادات وعلما نزد ايشان خوارند ، و آن ملحدان وفريبندگان نزد ايشان به غايت صاحب اعتبار ، بلى اگر عالمى يا سيّدى از روى گمراهى دم از تصوّف زند ، يا بنابر مصلحت روزگار ومكر وخدعه خود را صوفى نام كرده ريشخند ايشان كند او را عزيز دارند . و اين فرقه به چيزى چند از ملامتيّه متميّز ومتفرّق شدهاند يكى آنكه : ملامتيه اظهار اجتناب از بردن مال مردمان كنند ، و اين گروه ازدزدى كردن ورشوه و مال مردمان و ربا خوردن ، و به ظلم و ستم از مردمان گرفتن پروا ندارند ، و اگر نتوانند بهانهها بر خلق گيرند ، وخانهها را خراب كنند وگويند كه : ما اين كارها از جهت آن مىكنيم كه مردمان ما را ملامت كنند ، و اين جماعت گويند كه : اين فعلها از براى دفع ريا مىكنيم ، وملامتيّه مريد ومعتقد ملحدى ديگر نشوند ، واكثر جوريّه به جاهلى كه پشمينه پوشيده باشد ، ياملحدى كه دعوى كشف وكرامات كند ، ولافها زند وسخنان پا در